علی ملقب به عماد الدین فقیه کرمانی معروف به عماد فقیه فرزند محمود فقیه از بهترین غزلسرایان سده هشتم هجریست که در کرمان میزیسته . مردی قانع و فروتن و اغلب اوقات در خانقاهش به عبادت و گوشه نشینی میگذرانید

مردم زمان و پادشاههان آل مظفر و امیر مبارزالدین محمد و شاهان آل مظفر و امیر مبارز الدین محمد و شاه شجاع نسبت به وی احترام زیادی قائل بودند . عماد در سرودن غزل به سبک سعدی دستی قوی داشت

آثار :

  1. دیوان غزلیات و قصایدش - مشتمل بر نه هزار بیت است
  2. صفا نامه - مثنوی
  3. صحبت نامه - مثنوی
  4. طریقت نامه - مثنوی
  5. محبت نامه - مثنوی

عماد در سال 750 - 773 هجری - در گذشت و در خانقاهش که در محله سر پل دولت آباد کرمان واقع بود به خاک سپردند

گدای حضرت او باش و پادشاهی کن مکن مخالفت او و هر چه خواهی کن

مرا ز عالم علوی فرشتگان هر دم ندا کنند که درویش باش و پادشاهی کن

چو جم مباش به سلطانی زمین قانع بکوش و سلطان از ماه تا ماهی کن

اگر چه هر نفست می دهد فریبی نفس تو تکیه بر کرم و رحمت الهی کن

ز کنج خلوت تاریک رخ متاب عماد وطن چو مردمک دیده در سیاهی کن